Friday, September 6, 2013

Double Trouble- రాజకోట రహస్య

Divya & neetu చాలా మంచి ఫ్రెండ్స్. ఏ  పని చేసినా కలిసి చేసేవారు.అందుకే నీతూ వాళ్ళ అమ్మమ్మ ఊరు  వెళ్ళుతుంటే చాలా బాదగా ఉంది.కానీ నీతూ దివ్యని కూడా invite చేసి మంచి surprise ఇచ్చింది. వాళ్ళ ప్రయణం చాలా సరదాగా సాగిపోయింది.అనుకున్న సమయానికన్నా ముందే వాళ్ళ బస్సు ఊరు చేరడంవల్ల వాళ్ళని తీసుకుని వెళ్ళడానికి ఎవరూ రాలేదు. '' అమ్మమ్మ వాళ్ళ ఇల్లు దగ్గిరే కదా lets walk'' అంది నేతు. ''సరే పద ఊరు చూసినట్టుగా ఉంటుంది పద ''అంది దివ్య . చుట్టుతా ప్రకృతి, పక్షుల కిల కిల రావాలు ఎంతో ఆనందాన్నిచాయి .ఇంతలో దూరంగా ఉన్న ఒక కోట దివ్య దృష్టిని ఆకర్షించింది. ''అరె అదేం కోట నీతూ చాలా బాగుంది! మనం తప్పకుండా చూడాలి'' అంది దివ్య. దివ్య ఉత్సాహం చూసి నీతూకి కూడా హుషారు వచ్చి ''ఏమిటో దివ్య అమ్మమ్మని ఎన్ని సార్లు అడిగినా దాటే స్తోంది! ఈసారి తప్పకుండా చూసితీరాలి'' అంది నీతూ. 
ఇంతలో అమ్మమ్మగారి నౌకరు రానే వచ్చాడు. Thank god అనుకుని మిత్రులిద్దరూ ఇంటికి చేరారు. పెద్ద వసారా (lobby) అందమైన తోట తోటి ఎంతో బాగున్న ఆ ఇంట్లోకి వెళ్ళగానే అమ్మమ్మ ఎంతో ఆప్యాయంగా పలకరించి బడలిక తీర్చింది. 
ఎంతో ఆనందంగా గడిచిపోయాయి చాలా రోజులు కానీ కోటని explore చేసే అవకాశం దొరకలేదు. 
ఒక రోజు అమ్మమ్మ,mohan uncle కోట గురించి మాట్లాడుకోవటం విన్న వాళ్లకి తప్పకుండా కోటని చూడాలనిపించింది. 
uncle వెళ్లిపోగానే అమ్మమ్మని ఎంత అడిగినా ''మీరు అక్కడకి వెళ్ళద్దు''అంది తప్పఇంకేం చెప్పలేదు. దివ్యకి నీతుకి కోట వ్యవహారం అస్సలు అర్థం కాక అమ్మమ్మ బైటకి వెళ్ళగానే కోట దగ్గరికి బైలుదేరారు కోటకి ఇంకొక 100 అడుగులు ఉందనగా ఎవరో పిలిచిన్నటనిపించి చూస్థె ఎవ్వరు కనిపించరు కాని దివ్యకి కోట ఉన్న photo కనిపిస్తుంది ''అరె ఇంట్లో వున్న photo ఇక్కడికి ఎలా వచ్చింది?''అంటూ దివ్య photo ని చేతిలోకి తీసుకోగానే ఆ కోట మోసపూరితంగా ఎలా శత్రు రాజ్యం పాలయింది చనిపోతూ రాజుగారు ''రాజ్యసంపద,నా రాజ్య ప్రజలనీ నీ సొంతం కానివ్వను'' అని ప్రతిగ్న్య పూనడం కనిపిస్తాయి. 
''అరె ఇదేమిటి?''అని దివ్య నీతూ చూపించే సమయానికి ఎవరో తన పేరు పిలిచినట్టు అనిపించి ఉలిక్కిపడి ఫోటోని జారవిడుస్తుంది .కని దివ్యకి ఎవరు కనిపించరు. కనీసం ఫోటో కుడా కనిపించదు. అటుగా వచ్చిన అమ్మమ్మ నౌకరు వీళ్ళని చూసి ''అరె మీరు ఇక్కడికి ఎందుకు వచ్చారు?ఇక్కడ చాన్నాళ్ళుగా రాజుగారి దెయ్యం తిరుగుతోంది!''అని చెప్పాడు.దివ్య స్నౌకరు వెళ్ళిపోగానే ''నీతూ మనం urgentగా మీ uncleని కలవాలి!ఇక్కడ కచితంగా ఏదో జరుగుతోంది'' అంది. దివ్య నీతూ అంకుల్  ని కలిసి తనకి కోట గురించి ఉన్న అనుమానాలన్నీ చెపింది.కనీ అంకుల్ మాత్రం ''లేదు దివ్య నేను స్వయంగా వెళ్లి చూసాను అక్కడ ఏమి లేదు' అన్నాడు కానీ దివ్య వినలేదు ''మేము కోట లోపలి వెళ్ళుతున్నాము మీరు మీ పోలీస్ బలగాలని తీసుకుని అరగంటలో రండి'' అంది. 
కోట దగరికి వెళ్ళగానే బురుజు(minar) మీద ఎవరో నిలుచుని కనిపించేసరికి కొంచం భయమేసింది.ఇంతలోనే చేయవలిసిన పని గుర్తుకు వచ్చి ధైర్యంగా ముందుకి నడిచారు. కోట లోకి ప్రవేశించడం ఎవరు చూద్లెదు. కొంత దూరమ్ వెల్లగానే ఎంతో మధురమైన సువాసన వచ్చింది. ఇంకొంచం దూరమ్ వెళ్ళగానే మాటలు వినిపించసాగాయి '' అరేయ్ ఆ గంధపు చెక్కలని సర్దండిరా!పిచ్చి వాళ్ళు నిజంగానే రాజుగారి దేయం వుందని భయపడుతున్నారు. ఇందాక ఆ పిల్లలని ఎలాగోలా manage చేసి పంపించేసాను కానీ వాళ్ళు మళ్ళి వచ్చారంటే మన పని ఐపోతుంది'' దివ్య నీతూ వంక ఆశ్చర్యంగా చూసింది.వాలకి ఎదురుగా గది లోంచి వస్తున్నాయని గమనించిన దివ్య నీతూ ని హేచ్చారించేలోపలె తన పక్కనవున్న బల్ల కి తగిలి పెద్ద శబ్దం చేసేటప్పటికి దొంగలు చ్చుట్టుముటేస్తారు.''పిల్లలని వదిలేస్తే మమ్మల్నే పట్టుకోవాలని చూస్తారా!'' అంటూ తుపాకి తీసి కల్చబోయాడు. ఇంతలోనే అంకుల్ వాళ్ళని రక్షిస్తాడు.దివ్యని,నీతూని అమ్మమ్మ ఇంటికి చేరుస్తాడు. 
మర్నాడు వాళ్ళని అభినందించడానికి ఊరి ప్రజలు వచ్చినప్పుడు ''అవును దివ్య అసలు నీకు రాజు గారి దెయ్యం నిజంకాదని ఎప్పుడు అనుమానం వచ్చింది ?''అని అంకుల్ అడుగుతాడు. 
దివ్య'' మేము కోట దగ్గిరకి వెళ్ళినప్పుడు ఆక్స్ ఫోటో చూసమని చెప్పం కదా అంకుల్. అది actualగా ఒక palm top
last week నన్నగారితోటి కలిసి techfestకి వెళ్ళినప్పుడు చూసాను. పైగా అమ్మమ్మ ఏమి చెప్పకపోవడం.ఇన్నాళ్ళు లేనిది ఒక రెండు మూడు నెలల నుంచే కనిపించడం తోటి అనుమాన మొచ్చింది. ఆ దొంగల ముట్టా వాళ్ళు ముందర గ్రామస్తులని నమించి ఆ తరువాత గంధపు చెక్కలని అక్కడ దాచుంటారు. అందుకే మీరు వెళ్ళినప్పుడు కనిపించలేదు. ఏది ఏమైనా వాళ్ళు పటుబడడం చాలా సంతోషంగా వుంది అంకుల్. '' అని చెపింది. అప్పుడే వచ్చిన ప్రెసిడెంట్ గారు '' నువ్వు నీతూ ఎంతో చాకచక్యంగా వాళ్ళ ను పట్టిచినందుకు మీకు మన collectorగారు బహుమతి ప్రకటించారమ్మా '' అనగానే అంకుల్ '' అరే ! ఈ Double Trouble గురించి ఆయనకీ కూడా తెలిసిపోయిందే '' అనేసరికి అందరు ఎంతో ఆనందంగా నవ్వుకున్నరు. 

The End...